Bana bir suskunluk bırak, bizim şarkılardan.

Kelimeler yorulduğunda, bulutlar yaklaştığında,

Taşlara yaslanan bir gölge gibi dursun içimde.

Adını anmadan sevmeyi o şarkılardan öğrendim.

II

Bana bir sızı bırak, o masal anlatıcılarından, bitimsiz sözlerden.

Haritası yırtık, gecesi uzun

Ayağıma batan dikenleri hatıra diye saklayayım.

Çocukluğum, ırmakların çağıldayan sesi gibi.

Dönersem eksik, dönmezsem “tamam” olayım şeceresinde sevdanın. (Veysel’e Söyle’den…)

Bazı insanlar doğdukları yere sığmaz; bazıları da “mecburi” gittikleri yerlerde kendilerini bulur. Veysel Öngören’in hikâyesi, bu iki hâlin arasında salınan bir ömrün şiirle kurduğu uzun, sabırlı bir bağdır. Bir sarkaç gibi bir ayağı memleketinde, bir ayağı Ankara’da yaşadı Öngören. Diyarbakır’da edebiyat ve şiirle uğraşan genç edebiyatçıları etrafında topladı, bir çeşit “Edebiyat Ortamı”nın oluşmasına önemli katkıda bulundu. Etrafında yetişen şair ve yazarlardan her biri sonraki yıllarda önemli eserlere imza attılar. Bir Diyarbekir “hasbihalidir” o.

1986’lı yıllarda Bismil Lisesi’nde okurken Veysel Abiyi daha yakından tanıdım. Köylerimiz komşu sayılırdı, aralıklarla gidiş gelişler olurdu aramızda. Bende büyük emeği olan ilkokul öğretmenim Yemlihan Özkan bizlere Diyarbakırlı yazar ve şairlerden söz ederdi. Edebiyata yönelmemde onun etkisi vardı. Öngören’nin kitaplarından ilkin o bahsetti bizlere. Lise öğrencisi iken Bismil’e her gelişinde yazıhanesine çağırır, edebi sohbetler gerçekleştirirdi. Zaman zaman yazdığı şiirlerden okumasını isterdik, bizi kırmazdı.

Veysel Abi, güleç yüzlü ve babacandı. Hep umut doluydu, bütün kaygısı toplumsal gelişim ve dönüşümdü. Sanatı bu değişimin merkezine oturtmuştu. Bölgenin sosyolojik, coğrafi v e gelenek, görenek bağlarını çok iyi bilir, bunların ne anlama geldiğini anlatırken, o felsefi bakış açısını da sözlerine........

© Güneydoğu Ekspres