Gelecek, çoğu zaman yüksek kürsülerden, büyük masalardan, kalın raporlardan söz edilerek anlatılır. Oysa gerçek gelecek, sabahın erken saatlerinde sessizce uyanan kadınların ellerinde taşınır. Bir çocuğun alnındaki ateşi ölçerken, bir sınıfın kapısını açarken, bir tencere kaynatırken, bir tarlaya eğilirken, bir adliye koridorunda beklerken… Kadınlar geleceği çoğu zaman fark edilmeden, alkışsız ve sabırla taşır.

Dünyaya baktığımızda bunu açıkça görüyoruz. Savaşların ortasında çocukları hayatta tutmaya çalışan Filistinli anneler, iklim krizine karşı toprağı savunan Latin Amerikalı kadın köylüler, eğitim hakkı için ölüm tehditlerine karşın konuşan kadınlar. Bizim Ege’nin, Marmara’nın, Karadeniz’in doğayı koruyan kadınlarımız. Zeytin ağaçlarına sarılıp ağlayan, nöbetlerde toprakta uyuyan köylü, işçi ve emekli kadınlar. Kadınlar! Onlar yalnızca kendi yaşamlarını değil, insanlığın yarınını da koruyor. Tarih çoğu zaman erkek isimleriyle yazılsa da geleceğin satır aralarında kadınların emeği var. Canım kadınlar…

En zor zamanlarda ayakta kalan mahalleler, dayanışma ağları, öğretmenler, hemşireler, işçiler, çiftçiler… Ve adalet arayışında susmamayı seçen kadınlar. Hapishane kapılarında, mahkeme salonlarında, kayıp fotoğraflarının önünde bekleyen eşler ve anneler; yalnızca sevdiklerini değil, hukukun onurunu da ayakta tutuyor. Bu ülkede gelecek, çoğu zaman bir annenin “vazgeçmeyeceğim” cümlesinde saklıdır.

Kadınlar geleceği taşırken çoğu zaman yükün........

© Gazete Pencere