Aynaya bak azizim! Kendine bak, içine bak, kendine dön, kendi aynana dön! Bırak dışarılarda oyalanmayı kendine bak. Bil ki, kimsenin yanlışı seni temize çıkarmaz. Başkasının hastalığı sana şifa olmaz. Kimsenin ayıbı senin ayıbını örtmez. Kimsenin sorumsuzluğu senin sorumluluklarını ortadan kaldırmaz. Sen, önce, her şeyden önce kendinden sorumlusun. Unutma, dışındaki savaşlarla uğraşan, kendi içiyle barışa yol bulamayacaktır. Hala başkalarının yanlışlarında doğruyu arıyorsun, başkalarının kusurlarıyla kendini temize çıkarmaya çalışıyorsun. Vazgeç, kaybolmamak için aynaya bak, kendine dön. Aynana bak, şifanı bil, şifanı bul!

Aynana bak azizim! Bak kendine, sor kendine; nereye bu gidiş, yolculuk nereye, menzil neresi, bu gidişle varacağın yer neresi? Bil ki; “ben”e varmayan, kendine ulaşmayan, kendini bilmeye, kendini bulmaya ulaştırmayan yolda, kaybolmaktan kurtulamayacaktır insan. Unutma, yönün de yolun da yolculuğun da kalbine doğru olsun. Hadi azizim, söyle bana; yolun ve yönün nereye, aynana bak ve söyle; neyin peşindesin? 

Aynaya bak azizim! Geç başkalarından, geç ötekinden, önce kendine bak. Geç başkalarının kusurlarından, kusuruna bak. Temizledin mi bütün ayıplarını, hiç kusurun kalmadı mı ki dışarıda oyalanıyorsun? Bil ki insanın kendine yapacağı en büyük kötülük; kendi kusurlarına kör olmaktır. Ve unutma, kendi hatalarını, kendi kötülüklerini, kendi ayıbını görmek ne güzel bir erdemdir. Bakışını düzelt, yaklaşımını güzelleştir. Nazarını güzelleştir ki manzaran güzel........

© Gazete İpekyol