Dayanılmaz belirsizlik

mümkün kılıyor yaşamayı

insan kırılırken en ince yerinden

kırıldığı yerde kalıyor

aynı gözlerle bakıyor yıllarca dünyaya

görünmediğinde yoksun diyor

kafesteki papağan

kim öğrettiyse ona bunu

tekrarlıyor durmadan

bir tırtıl dönüşürken kelebeğe

o hayalci hücreyle

aynı anda

bir incir ağacı filizleniyor

limanda bir mucize gibi kayalıklardan fışkırarak

yaşam yenilerken kendini

bir yaprağın gizemiyle

Tüket diyor papağan

Hep o bildik nağmeyle

Rüzgâra kapıldığım zamanlar

geride kaldı şimdi

Değirmende öğütülen bir buğday

tanenin bilgeliği

öğrendim hayalci hücremi

sahiplenmeyi…

Resim: Kezban Arca Batıbeki

© Ek Dergi