yılanların korkulu rüyâsıdır

kan kusan vampir yarasalar,

gerçekliğin çamurundan kurtulup

kibriyle baş edemez insanın dili.

dünyada kendime bir yer buldum ama

dünyanın bir parçasıymış gibi yaşayamadım,

yalnız olmasaydım da ölecektim biliyorum

içimi acıtıyor bu boşluk doğrusu.

gölgemi gezdiriyorum Doğancılar Parkı’nda

bir köpek sanki İkarus’a kadar gider hikayesi,

sadece son şiiriniz kadar iyisinizdir

yalnızlık insanın mahrumiyet bölgesi.

gökyüzünün öksüz yüzüdür bana kalan

ah bu zindan ne kadar karanlık,

sen ey iç karartıcı şair gazeli bırak şimdi

dünyanın en kötü estetikçisi zaman.

bu evde sessiz bir ölüm havası var

ve kokusu hiç hoşuma gitmiyor,

bir şairin ruhuna bir savaşçının yumruğuna sahip ol.. değişmeyen bir ev ölü bir evdir.

bir tohum çiçek olabilmek için

kendini tamamen yok etmelidir,

işte bu şiddet eylemidir

âniden gelişen bir şiddet fiili.

en güzel yıllarımızı vedâ ederek geçirdik seninle

zamanı esnet kıvrımları yumuşat,

öp beni sevgilim!

midem bulanmadan önce.

Resim: Pieter Brueghel (ayrıntı)

© Ek Dergi