düşlerimi gezdiriyorum ahşap kokulu evin odalarında

pencerelerinden dağları seyrediyorum

komşuların çiçekler yarıştırdığı avlulara

kestirme yollarından sessizce

iniyorum hatıraların

fark ettirmeden uçup gitti avcumdan

mevsimleri birbirine karışan küçük dünyamda

büyük hayaller kurayım diye azıcık yavaşlayan

tahta oyuncakların çatlaklarında saklanan zaman

her düşüşte bir yara
her yarada bir ah
bırakarak

meydan okumak onunla dost olmayı bilmekti
yağmurun üstüne üstüne gitmek
dalgalarla yarışmak inadına

akıntıya karşı yüzen

deli alabalık olmaktı

yanlış yazılmış bir hayattan değil

yanlış okunmuş bir dünyadan kalanla
şimdi bir gölge gibi düşüyor hatıralar
elli yıl öncesinin

suskun duvarlarına

çocukluk hâlâ ipin ucunda

rengârenk bir uçurtma

zaman bizi büyütse de

sesini duyuyorum

içimde bir köşede

dalgalara inat

taş sektiren

çocuğun

bir oyuncakla orada

yarım kalmış bir düşle ya da

omuzlarında titreyen

kemençenin rivrivi

bekliyor horonun en dik yerinde

yeniden

hep yeniden

başlayabilmek için

Resim: Orhan Peker

© Ek Dergi