Yakup Karbuz yazdı: Biraz Buruşmak Gerekmez mi?
Canlı Yayın Tekrarları
Popüler Kültür Tiyatro Sinema Müzik
Yakup Karbuz yazdı: Biraz Buruşmak Gerekmez mi?
Yakup Karbuz · 4 Kasım 2026 • 4 Dakika 21 Saniye · 0 yorum
Katı bir gerçekçilikle duyguların küçümsendiği bir yere doğru savrulmak, “entelektüel” olmanın mihenk taşı gibi görülüyor. Kimin duygusu daha önemli? Neden senin duygulanımlarını dikkate alayım? Gibi beni rahatsız eden bir akımın varlığını seziyorum alttan alta.
“Arabeski de severim.” dediğim vakit oluşan o derin sarsıntıyı çok seviyorum. Çoğu kez domuzluğuna yaparım bunu. Neyi, nasıl ve hangi kalıplarda, kim için söyleyeceğim? Söyleyeceklerimden vazgeçtiğimde gerçekliğin de üstünü örtüyormuşum gibi geliyor. Derinlikli konuşacağım diye sığ sularda kulaç atmaya kalkanlara benzemekten de ürküyorum çoğu kez.
Değişimin eşiğindeki toplumların ve kişilerin “bunalıma” girdiğini sosyoloji bilimi bize gösteriyor. Kuru tarih okumalarının satır aralarına girerseniz de bunu görürsünüz. Elbette bilimsel yazıların kıymetini bir kenara bırakamıyorum. Ancak edebiyat “duygusuz” olur mu? Ya da duyguları yakışıklı, soğuk, mendebur, sevimsiz hâle getirme çabası edebiyatı daha mı nitelikli kılar?
Dupduru, sade anlatımların arkasındaki güçlü duyguları küçümsüyor değilim. Ne büyük metinler var. Cesurca yazılmış. İç sesini az sansürle yazıya döken büyük kalemlere de denk geliyorum. Hayranlıkla okuyorum. Ve fakat çağımın gerçekliğine sırtımı dönemiyorum. Üzgün bir çocuk gibi hissettiğim zamanları yazmadan, coşkuyla, sevdiklerimden söz etmekten vazgeçemiyorum. Birçok hayat yaşıyoruz her birimiz. Ve yaşadıklarımız arasında üzgün, küskün, suskunlar da var. Nedense kendimi oralara bakmaktan alamıyorum.
Belki de birçok sahte hayata tanık olduğum için böyledir. Bedelsiz ve emeksiz hayatları – da demeyeyim -ama sahici olmayan ne ya da kim varsa farkına varmadan, belki de istemsizce arama mesafe koyuyorum. Anlatılan hikâye bir yalıda da geçse gerçeğin kokusunu, samimiyetin esintisini hissediyorsam etkileniyorum. Kıymetli buluyorum böylesi yazıları, insanları.
Yazanla yazılanlar illa ki örtüşmeli midir? Yazan, okuyanın kafasındaki gibi olmalı mıdır mutlaka? Meselesi de konuşuluyor son zamanlarda. Elbette böyle bir beklenti içine girmek doğru değil. Ama bu, benim yazdığı gibi yaşamayan kişileri sevmeme özgürlüğümü de elimden almıyor. Buzlar prenseslerini ya da prenslerini sevemiyorum ki onların da benim gibilerin sevgisine ihtiyaç duymadıklarının farkındayım. 😊 Ne güzel işte, bir yerde buluşuyoruz aslında.
Birbirimizi iterek birleşiyoruz yine........
