Bir ülkede orta sınıf, bir istatistik değil; bir hissiyat meselesidir. Kendini gü­vende hissetmek, yarını planlayabilmek, “yarın ne olur” sorusunu ay sonuna indir­gememek… Bugün Türkiye’de tam da bu his ortadan kalktı. Gelir kâğıt üzerinde hâlâ “orta”, ama hayat çoktan alt sınıfa taşındı. Ev sahibi olamayan, kirada tutunamayan, ama hâlâ “orta sınıf” diye anılan geniş bir kitle var karşımızda. Adı var, karşılığı yok.

Barınma krizi artık bir konut mesele­si değil; bir sınıf düşüşü meselesi. Çünkü mesele sadece ev fiyatlarının artması de­ğil. Asıl mesele, insanların hayatlarını ku­rabilecekleri bir zeminin kalmaması. Bu­gün orta sınıf için ev, bir yatırım aracı değil; bir sığınak. Ama o sığınak artık erişilemez. Kira artışları, gelir artışını yıllardır katla­yarak geçiyor. İnsanlar çalıştıkça değil, yer değiştirdikçe fakirleşiyor.

Bir zamanlar “biraz daha sabret, sonra alırsın” denilen ev, artık tahayyül bile edi­lemiyor. Çünkü bu sistemde sabır biriktir­miyor; sadece yıpratıyor. Aynı işi yapan, aynı eğitime sahip insanlar arasında tek fark, kimin ailesinden bir ev düştüğü.

Sos­yal mobilite dediğimiz şey, yerini sosyal mirasa bıraktı. Yani mesele çalışmak değil, nereden başlandığı. Bu yüzden bugün Tür­kiye’de orta sınıf,........

© Dünya