Bir ülke düşünün… Çığlık atmıyor, isyan etmiyor, sokakları yakıp yıkmıyor. Sadece sessizce ölüyor. Ölüm bazen bir kurşunla gelmez.

Bazen bir çocuğun cebine sıkıştırılan uyuşturucuyla, bazen boş tencerelerin yankısıyla, bazen adalet saraylarının önünde bekleyen umutla gelir. Madde bağımlılığı artık bir “istisna” değil, bir sokak gerçeği.

Henüz sakalı terlememiş çocuklar, hayatla değil, sentetikle tanışıyor; madde bağımlılığı…

Devletin şefkati ulaşmadan, piyasanın zehri ulaşıyor. Fakirlik artık utanılacak bir durum değil, çünkü normalleştirildi.

İnsanlar aç ama alışmış, borçlu ama sessiz, yoksul ama suçlu gibi gösteriliyor. Oysa suç, bu düzeni kuranlarda. Terör sadece dağlarda değil; umutların katledildiği her yerde var.

Bir gencin hayal kurmaktan vazgeçtiği an, bir annenin........

© Dikgazete.com