Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde deve kervan içinde sincaplar çakal iken amcamlar bakkal iken ben saçımın perçemini sağdan sola tarar iken çok uzak bir ülkede kendini kaybeden bir kadın varmış. Östrojen miktarını artıran hazır gıdalardan ve hareketsizlikten basenleri genişleyen kadının, bacak boyu da beden boyundan kısaymış. Saç tipine uygun şampuan kullanmadığı için saçları cansızmış. Yaşlanma karşıtı kremler kullanmadığı için cildinde kırışıklar çıkmış. Geniş basenleri ve kırışık cildiyle evde kendini aramaya başlamış kadın. Evde her yere bakmış ama kendini bulamamış.

Mutfak dolaplarının içine, koltukların altına, gardırobun arkasına, mutfak tezgâhına, çamaşır askısına ve evin daha birçok yerine bakmış ama bir türlü kendine ulaşamamış. Kocasına sormuş. Adam bilmiyorum demiş. Yine mi kendini kaybettin diye eklemiş. Çocuklarına sormuş, görmedik demişler.

Dışarı çıkıp aramaya karar vermiş. Sahile doğru bir yürüyüş yapmış. Bir salkım söğüdün altında belediyenin bütçesi olmadığı için komşu belediyenin hediye ettiği banklardan birine oturmuş. Etrafı izlemeye başlamış. Sahilden geçen simitçi çocuğa sıcak simidin var mı demiş. Sıcak olmazsa simit yiyemiyormuş kadın. Karbonhidrattan menkul simit kadının vücudunda şekere dönüşmüş.

Annesi aklına gelmiş. Arayıp; Anne ben kayboldum neredeyim bulamıyorum demiş. Her anne gibi, nereye koyduysan oradadır kızım cevabını almış. Annesi telefonu kapatmadan önce atletsiz dışarı çıkmıyorsun değil mi demiş. Kadın atletini yoklamış. Üzerindeymiş. Kendimi kaybederim atletimi asla demiş.

Sonra kalkmış minibüse binmiş. Dolaşırsa kendini bulacağını ummuş.........

© dibace.net