Koşturan, öfkelenen, mutlu olan, dertli olan insanların sesi...

Kedinin, köpeğin, kuşun; tüm hayvanların sesi...

Kimini hüzünlendiren, kimini neşelendiren, kiminin başını şişiren müziğin sesi...

Denizdeki hırçın dalganın, esip geçen rüzgârın, o rüzgârın çarpıp ses çıkardığı yaprağın sesi...

Dünya ne kadar sesli... Bazen insan, tüm sesleri durdurup gözlerini kapatarak sessizliği dinlemek istiyor. O sırada da kafanın içinden yükselen o iç sesi duyuyorsun. Ve tam o an, dışarısı sustuğunda içerisi konuşmaya başlıyor.

Ne zaman susar bütün sesler ve ne zaman dinlenir insan?

Bir hocam, “İnsan iradesiyle gözünü kapatır, ağzını kapatır ama kulağını kapatamaz.” derdi; insan dinlemeyi öğrensin diye. İnsanlar dünyaya kulakları açık gelir. Gözünü kapatabilir, sözünü tutabilir, bedenini geri çekebilir; ancak işitme, varoluşun........

© Denge