Tevekkül depresyona ilaçtır, ruhsal derde devadır. İnançlı insanlar depresyona girmezler, hele de İslam inancına sahip olan Müslüman için iman deprosyona kalkandır. Müslümarın imanı, Rabbına teslimiyet anlamına gelir ki; ümitle yaşamaktır. Allahın rahmetinden ümidinizi kesmeyin ilahi mesajı bunun garantisidir. Müslüman üzülür, daralır, yorulur, hatta ağlar fakat ümitsizliğe düşmez. Çünkü onun dünyasında acı; sahipsiz değildir, yük; anlamsız değildir, karanlık; ebedî değildir. Depresyonu besleyen temel damar “çıkış yok” korkusudur. Tevekkül ise bu damarı keser, atar.

İslam, insanı duygusuzlaştırmaz. Aksine duygulara istikamet verir. Peygamberler dahi hüzünlenmiştir. Yakup (a.s.) evladının hasretiyle ağlamış, gözleri görmez olmuş fakat ümidini kaybetmemiştir. Onun sözü, Müslüman ruhun omurgasıdır: “Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin.” Üzülmek beşeridir, ümidi kesmek; imanla bağdaşmaz.

Depresyon çoğu zaman kontrol edememe duygusundan beslenir. “Her şey benim omuzlarımda” hissi, insanı içten içe ezer. İşte tevekkül tam bu noktada devreye girer. Tevekkül; tembellik değildir, kadercilik hiç değildir. Elinden geleni yapmak, tedbiri almak, sonra sonucu Allah’a teslim etmektir. Bu teslimiyet, insanın ruhundaki baskıyı azaltır. Yük paylaşılmıştır artık. Kader; insanı zincire vuran bir pranga........

© Denge