Bir insanın bir başka insanın içinden çıkması ile doğum mucizevidir. Sırlarla dolu olması, herkesi kapsaması ve mutlak olmasıyla ölüm ise ihtişamlıdır. Mucizevi doğum ile ihtişamlı ölüm arasındaki yaşam ise aslında sıradan bir tekrardan ibarettir. Meğerki insan ondan anılası bir ömür çıkarmasın.

Manisa Büyükşehir Belediye Başkanı Ferdi Zeyrek, kısa yaşamına güzel ve sevilesi bir ömür kattı. Geldi, yaşadı ve gitti. Geriye itibarlı ve anılmaya değer hikâyesi kaldı. Herkese nasip olmaz böylesi...

Bunları düşünürken onunla ilgili anılar hücum etti zihnime. Onları bulundukları anılar kuyusundan çekip çıkardım ve yaşamaları için yazmak istedim. Çünkü anıları unutursanız ölürler. Ama onları yazarsanız siz ölseniz de onlar yaşamaya devam eder, ömürleri sizinkinden uzun olur. Çünkü yazmak ölümün elinden bir şeyler kurtarmaktır.

Güzel bir bahar akşamıydı. Bir restoranda yemek yiyorduk. Genç, uzun boylu, bir film aktörü kadar yakışıklı biri girdi içeri. Doğrudan bizim masaya yöneldi. Evet bu sevgili Ferdi idi. O da dostlarıyla görüşmek üzere aynı yer için sözleşmiş demek ki. Benim için sürpriz olmuştu. “Abi nasılsın” derken içtenliği dışarıya yansıyordu.

Onun kendine özgü havası bir anda masaya yayılmıştı. Enerjisi, samimiyeti, gülen yüzü hepimize sirayet etmişti. Marifet, iltifata tabidir diyerek o an bir öngörüde bulundum. “İşte size geleceğin yeni nesil siyaset insanı” dedim. Mahçup oldu. Zira ülkemizin gereksinimi olan, halkını seven, dürüst ve samimi biriydi karşımızdaki insan.

Ne yaptıysak kurtaramadık onu…

Bir gün Balzac üzgün bir biçimde arkadaşlarının yanına iner. Onu böyle üzgün gören arkadaşları sorar: “Neden bu kadar üzgünsün üstat?” Balzac cevap verir: “Roman kahramanım ölmek üzere…” Arkadaşları da “Madem bu kadar üzüleceksin, öldürme onu” deyince,........

© Cumhuriyet