Sevgili okurlarım, kurulacak yeni parti ülkemizde yepyeni bir heyecan yarattı. Ama bu işler heyecanla olmuyor. Şimdi en önemli soruyu soruyorum: Bunca hukuksuzluğa, insanların evlerini, meralarını işgal eden maden şirketlerine, korkunç eflasyona rağmen hâlâ AKP’in oyları neden yeterince düşmüyor? Hepiniz bilirsiniz ben bir sokak kızıyım, artık dinozoru da diyebilirsiniz; özel arabam yok, hep toplu taşıt kullanıyorum. Özel hastanelere de verecek param yok. Ama huyum kurusun bir özelliğim var, insanlarla şıp diye muhabbet kurarım. Kocaeli’ne bağlı Çayırova’dayım, Değirmendere’ye gideceğim, durakta bekliyorum; yanımda benim yaşlarımda güleç bir adam var. Hemen muhabbet başlıyor, gözlerini yeni ameliyat ettirmiş, doktorlarına dua ediyor ve söz emekli parasına geliyor. “Yahu” diyor, “Üç kuruş parayı da bir türlü ödemediler”. Ben hemen atılıyorum, “Bu iktidar emeklileri sevmiyor” diyorum. “Doğru söylüyorsun ama yaptıkları inkâr edilmez, bak az sonra otobüse binip koskoca boğazın üstünden pırt diye geçeceğiz. Daha öncekiler böyle bir köprü yaptılar mı?” Aldın mı cevabını. Hemen kafamı kurcalayan neden oyları düşmüyor sorusunu bir kez daha soruyorum.

Evet, son yirmi üç yıl içinde Türk halkı diğer sağ iktidarlar döneminde hiç görmedikleri kadar sosyal yardım almaya başladı. Hemen makarna kömür demeyin, ısrarla söylediğim bir bilgi var; bu ülkenin engellileri ancak son nüfus sayımında Türk vatandaşı sayıldı. Rakam dehşet verici, 12 milyon; öte yandan coğrafi şartlar, savaş ve akraba evlilikleri nedeniyle sayıları daha çok olması gerekirken Güneydoğu ve Doğulu aileleri yıllarca engellilerini göstermemiş bile ve........

© Cumhuriyet