Haftalık yazılarımda, güncel olaylar üzerinde patinaj yapmak yerine, yaşadığım ve yakını olduğum önemli kişileri ve olayları anımsatmak istediğimi belirtmiştim. Bu hafta sevgili Genel Başkanım Bülent Ecevit ile devam ediyorum;

30 Mart 2000’de gazetelerde şu haber yer alıyordu: “Başbakan Ecevit şair yönünün oluşmasında köklü bir etkisi olan Hintli aşk şairi Rabindranath Tagore’un gizemli ülkesine gidiyor”. Daha 16 yaşında iken Tagore’un kitabını Türkçeye tercüme eden Bülent Ecevit, benim bildiğim demokratik ülke liderleri arasında en duygusal siyaset adamıydı.

Böyle olması, politikada olumlu olduğu kadar gerçeklerle bağdaşmayan bazı kararlarını etkiledi. Gerçi CHP’de olduğunda partiyi ilk ve iki kez, DSP’de de partisini bir kez birinci parti yaptı. CHP, B. Ecevit’ten sonra bir daha hiç birinci parti olmadı ve Başbakan çıkaramadı.

Kıbrıs Barış Harekatından sonra geniş halk kitleleri indinde “Halkçı-Karaoğlan” olarak 1977 seçiminde CHP, yüzde 42 oy aldı. 1999’da da DSP-ANAP-MHP Koalisyonunun Başbakanı oldu. Üç başbakanlığı da, dünya ekonomik konjonktürünün en çetrefilli evreden geçiyor olması nedeniyle kısa sürdü. Yine de geniş halk katında, sade yaşamı, dürüstlüğü ve halkçılığı eşsiz bir örnek kaldı.

Ben siyasette kısa sürede çıkışımı elbette Bülent Ecevit’e borçluyum. 1972’de Ankara Bade sokaktaki evine çağırıp, CHP’nin seçim bildirge çalışmalarına katılmamı istediği gün duyduğum gurur ve heyecan hala gözlerimin önünde. O günden beri birlikte olduğum ve hatta CHP’den ayrılıp DSP’yi kurduktan sonra........

© Bizim TV