Özel haberlerimizi ve günün öne çıkan gelişmelerini kaçırmamak için BirGün’ün WhatsApp kanalını buraya dokunarak hemen takibe alabilirsiniz.

Aziz Yıldırım’ın Fenerbahçe’nin Maltepe’de yapılması düşünülen bir stada taşınabileceğine ilişkin açıklamaları, futbolun en eski sorularından birini yeniden gündeme getirdi: Bir kulübün evi neresidir? Armasının asıldığı her yer mi, kuşaklar boyunca aynı heyecanla yürünülen sokaklar mı?

Yıldırım, 24 Ekim’deki Yüksek Divan Kurulu toplantısında kesinleşmiş bir taşınma kararı açıklamadı.

Yapılması planlanan 75 bin kişilik stadın Fenerbahçe’ye tahsis edilmesi teklifinin gündeme geldiğini anlattı.

Kulübün menfaatine uygun koşullar oluşursa konuyu kongreye götüreceğini söyledi. Dolayısıyla ortada tamamlanmış bir taşınma değil, değerlendirilmesi söz konusu olan bir teklif bulunuyor.

Ancak bu ihtimalin bile büyük tartışma yarattı. Çünkü taraftarın stadyumla ilişkisi, turnikeden geçtiği anda başlamıyor. Birçok insan için maç günü, vapurdan ya da otobüsten indiği yerde, arkadaşlarıyla buluştuğu köşede, yıllardır önünden geçtiği dükkânda başlıyor.

Tribündeki koltuk bu yolculuğun son durağı. Kulüplerin mali tablolarında görünmeyen birikimin önemli bölümü de o yol üzerinde oluşuyor.

GÜNDELİK HAYATLA FUTBOLUN KARŞILAŞTIĞI YER

Semt, futbolun gündelik hayata karıştığı yer. Takım yenildiğinde ertesi sabah aynı kahvede yapılan tartışma, bir çocuğun ilk formasını giyip sokağa çıkışı, yıllar sonra bir deplasmandan dönüldüğünde hissedilen yakınlık…

Bunların her biri, kulübün maç sonuçlarının ötesinde bir topluluğa dönüşmesini sağlıyor. Bu yüzden stat taşımak, bir işletmenin adres değiştirmesinden çok daha karmaşık bir iş.

Fenerbahçe açısından Kadıköy bağı yüzyıllara dayanıyor. Kulüp 1907’de Moda’da kuruldu. Bugünkü stadın bulunduğu alanın geçmişi ise Papazın Çayırı’na, Fenerbahçe’nin kuruluşundan önceki futbol faaliyetlerine uzanıyor.

Saha 1929’da Fenerbahçe tarafından kiralandı, yeniden düzenlenerek 30 Eylül 1931’de Fenerbahçe Stadyumu adıyla açıldı. Kulübün büyümesiyle çevresinin dönüşümü de iç içe geçti.

Kadıköy’ü Fenerbahçe için önemli kılan da bu süreklilik. Yapı değişiyor, tribünler yenileniyor, futbolcular ve yöneticiler gidiyor; fakat taraftarın dönebileceği bir yer kalıyor.

İnsan kendi hayatının değişimini de o yer üzerinden okuyabiliyor. Babasıyla ilk kez gittiği maçın stadına yıllar sonra çocuğuyla yürümek, kulüp tarihini aile tarihinin içine yerleştiriyor.

Üstelik bu bağ için Kadıköy’de doğmak ya da yaşamak gerekmiyor. Başka bir şehirdeki Fenerbahçeli de Kadıköy’ü kendisine ait........

© Birgün