Keriman Halis (20 Ağustos 1913; İstanbul - 28 Ocak 2012; İstanbul) Kafkasya kökenli Abaza anne ve Çerkez boylarından biri olarak kabul edilen ve bugün dili kullanılmayan (ölü lisan) Ubıh veya Vubıh kökenli bir babanın kızıydı. Keriman Halis’in babası Ubıh Ace Tevfik Halis, Çerkesya Konfederasyonu Lideri (1861-1864) ve son Ubıh Prensi olarak kabul edilen Gerandiko Berzeg’in (Ciranduko Barzak) akrabasıdır. Türkiye’de yapılan seçme yarışmasına sadece sekiz kadın katılmış ve Keriman Halis Türkiye’yi Belçika’da temsil etmeye hak kazanmıştı. Aslında dünya güzellik yarışması da katılım çok az olduğundan ertelenmişti. 1932’de Türkiye’ye bu yarışmada yer alması için yeni bir davetiye ve rica iletilmişti.

Keriman Halis, Dünya Güzellik Kraliçesi Yarışması’nda Türkiye’yi temsil etti. Birinci güzel seçildi ve Kraliçe Keriman oldu. Atatürk kendisine Kraliçe, güzel ve soylu kadın, abla, başkan manasına gelen Ece soyadını uygun görmüş. Keriman Halis Ece’nin bir Türk ve Müslüman kadın olarak Avrupa’daki güzellik yarışmalarına katılması, podyumda erkeklere açık ve mayolu kıyafetlerle görünmesi toplumda şiddetli tartışmalara sebep olmuştur. Türkiye, Cumhuriyetin ilanından sonra “alfabe ve kılık kıyafet” kabuk ve şekil değişimi yani transformasyonu içindeydi. Muasır (Çağın) medeniyeti olarak telakki ettiği Batı Avrupa’yı emsal alıyor ve onun seviyesine ulaşmak için dışında kalmak istemiyordu. Belçika’da düzenlenen dünya güzellik yarışmasına da bu pencereden bakıyordu.

Onay verenler; Türkiye’nin sadece siyaset, hukuk, sanayi, giyim ve eğitimde Batı standartlarına uygun yaşamadığını, eve hapsedilen, cariye olarak muamele gören, tarlada ırgat yatakta cinsel obje olarak telakki dilen Türk kadının en az Batı kadını kadar güzel, zarif, eğitimli ve özgür olduğunu dünyaya göstermek için bu tür yarışmaların bir fırsat sunduğuna inanıyordu. Karşıt görüşte olanlar; onay verenlerin birçok argümanına katılırken, Batı dünyasında tanzim edilen güzellik, müzik, moda ve benzeri yarışmalarda göreceli olan bu öznel ve toplumsal deneyimlerin Batının kuralları, kalıpları, tercihleri ve tüketim ve kültürel asimilasyon için araç olarak kullanıldığına inanmaktadır.

Üçüncü bir grup ise bu kavramların kişiden kişiye, kültürden kültüre ve hatta zamana göre........

© Aydınlık