Mahallemizin sevimli, güler yüzlü İtalyan çocuğu dün açıklama yapıyor.. Öfkeli kamuoyuna neden-sonuç ilişkilerini anlatıyor.. Biz bu klasmanda yeniyiz, üç günde bir zorlanıyoruz diyor..

Zira pizzacılar dört pizzayı 90 dakikada pişirirken biz bir pideyi ancak sığdırmışız o süreye.. Ama sakar bir günümüze denk gelmişiz.. Bizim yerli Harry Potter başta tam fırının ağzına gelip hamuru yere düşürenler mi dersiniz, fırına yaklaşırken kendisi yere düşürülmüş gibi yapanlar mı.. Bir de elmalı pide yapmaya çalışan ama acısını kaçıranlar mı dersiniz..

Bizim mahallenin bu kaosu bitmez.. Ama İtalyan evladımızı takdir ettim.. En azından eleştirildiği zaman olgunlukla kabul edip tuhaf yanıtlar içinde “İçimizdeki İrlandalılar” gibi garip ifadeler kullanmıyor..

Bir de dilimize yerleşti bu tuhaf ifade.. Geçenlerde bir hocamız uluslararası konferansta konuşurken nutuk heyecanına kapılıp bu ifadeyi kullanmasın mı?

Şükür ki aramızda hiç İrlandalı akademisyen yoktu, kimse üzerine alınmadı.. Gerçekten anlamıyorum, sahi yıllardır ne istiyoruz İrlandalılardan? Oysa tüm Avrupa’dan daha fazla aynı safta değil miyiz, İspanyollarla olduğu gibi..

Daha iki gün önce bir örnek yaşandı.. Uluslar Ligi’nde İrlanda millî takımı İsrail ile karşılaştı.. İrlanda kaptanı maç başında hakemlerle helalleşirken İsrail kaptanını görmezden geldi.. Eh neresiyle........

© Aydınlık