Έχοντας θητεύσει στη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση κάτι περισσότερο από τρεις δεκαετίες (συν κάτι ψιλά στην ιδιωτική), η πρώτη, ενστικτώδης αντίδρασή μου στην έλευση (ή μήπως επέλαση;) της τεχνητής νοημοσύνης (στο εξής: ΑΙ) ήταν… βιβλική: «Παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο». Σύντομα, όμως, κατέληξα να συμφωνήσω με το αρχαιοπρεπές απόφθεγμα: «Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον». Ήμασταν ακόμα στην εποχή των απλών μηχανών αναζήτησης, όταν, σε μια κάπως εξειδικευμένη ερώτηση, μια φοιτήτρια, με αίσθηση του χιούμορ, αποκρίθηκε αφοπλιστικά: «Δεν γνωρίζω, κύριε, αλλά για όλα αυτά έχει απάντηση η Google».

Έκτοτε, πέρασαν δώδεκα χρόνια. Στη διάρκειά τους, τόσο εγώ όσο και οι φοιτητές μου μάθαμε να χρησιμοποιούμε το διαδίκτυο για τις ανάγκες των μαθημάτων. Εγώ άρχισα να χρησιμοποιώ ηλεκτρονική πλατφόρμα (e-learning) για να επικοινωνώ, να δίνω υλικό, να παίρνω εργασίες και να τις υποβάλλω σε έλεγχο αυθεντικότητας· να ετοιμάζω και να δίνω ηλεκτρονικούς φακέλους με υλικό εργασιών· ενίοτε (αναπόφευκτα στη διάρκεια των lockdown της πανδημίας) να διενεργώ εξετάσεις εξ αποστάσεως. Οι φοιτητές επίσης προσέφευγαν στο διαδίκτυο για να επικοινωνούν μαζί μου, να αντλούν υλικό εργασιών, αλλά και για να βρουν απαντήσεις σε ερωτήσεις εξετάσεων, τις οποίες αποφάσισα να δίνω εκ των προτέρων. Υπήρξαν περιπτώσεις που, στη διάρκεια μαθήματος, ζήτησα από φοιτητές να «γκουγκλάρουν» κάποια πληροφορία, η οποία μου διέφευγε. Αποτέλεσμα; Η ζωή όλων μας έγινε ευκολότερη, καθώς........

© Athens Voice