Καλώς ήρθατε στην προεκλογική περίοδο, την εποχή που όλοι ξέρουν τα πάντα. Άνθρωποι που μέχρι χθες δυσκολεύονταν να αποφασίσουν ποια σειρά θα παρακολουθήσουν το βράδυ στην τηλεόραση, ξυπνούν ένα πρωί και γνωρίζουν με απόλυτη βεβαιότητα πώς πρέπει να κυβερνηθεί μια χώρα.

Έχουν άποψη για την οικονομία, την παιδεία, την υγεία, τη φορολογία, το δημογραφικό, την τεχνητή νοημοσύνη, την ενεργειακή πολιτική, την εξωτερική πολιτική και, αν περισσέψει χρόνος, για τη ναυτιλία και την κλιματική αλλαγή. Αυτοί δεν χρειάζονται στοιχεία, δεν χρειάζονται έρευνα. Δεν χρειάζονται καν ολόκληρη την είδηση. Τους αρκεί ο τίτλος ενός άρθρου και αμέσως σχολιάζουν, ενίοτε και επώνυμα.

Και κάπου εδώ αρχίζει το μεγάλο πανηγύρι της σύγχρονης δημόσιας ζωής: η εποχή στην οποία όλοι έχουν άποψη, ελάχιστοι έχουν γνώση και σχεδόν κανείς δεν έχει την υπομονή να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα στις δύο. Η προεκλογική περίοδος δεν δημιουργεί τη βλακεία. Αυτή την έχουμε από τη γέννησή μας. Κάθε πολιτική δήλωση, κάθε συνέντευξη, κάθε απόσπασμα λόγου, κάθε πρόταση που απομονώνεται από μια μεγαλύτερη συζήτηση μετατρέπεται σε ψηφιακή αρένα. Ο τίτλος εμφανίζεται στην οθόνη του κινητού και, πριν ακόμη κάποιος πατήσει να διαβάσει το άρθρο, από κάτω έχουν ήδη αρχίσει να συσσωρεύονται οι βεβαιότητες.

«Προδότης». «Άσχετος». «Μπράβο, μόνο εσύ τα λες». «Ντροπή». «Πουλημένος». Πενήντα σχόλια. Εκατό και συνεχίζουν. Και το εντυπωσιακό είναι ότι πολλές φορές το περιεχόμενο της συνέντευξης ή της δήλωσης δεν λέει ακριβώς αυτό που υπονοεί ο τίτλος. Μερικές φορές λέει κάτι πιο σύνθετο. Άλλες φορές η φράση έχει απομονωθεί από τα συμφραζόμενά της. Κάποτε ο ίδιος ο τίτλος είναι διατυπωμένος έτσι ώστε να προκαλέσει θυμό, επειδή ο θυμός φέρνει κλικ και τα κλικ φέρνουν επισκεψιμότητα στα site.

Αλλά ποιος έχει χρόνο για τέτοιες λεπτομέρειες; Εμείς έχουμε ήδη θυμώσει. Έχουμε ήδη αποφασίσει. Έχουμε ήδη καταδικάσει. Είναι σαν να στεκόμαστε έξω από ένα βιβλιοπωλείο, να κοιτάζουμε από τη βιτρίνα τον τίτλο ενός μυθιστορήματος και........

© Athens Voice