Uzun zamandır köşesinde sessizce duran, sadece vakti gelene kadar fırtınanın seyrini izleyen derin bir gücü, sırf "sessiz" diye kendi basit oyunlarında kullanabileceğini sanan bir güruh türedi. Kendi sığ sularında kurdukları derme çatma tezgâhlarla, devasa bir okyanusu yönlendirebileceklerini zanneden bu kibirli kalabalığa söylenecek tek bir kelime var: Ahmaklar!

Şunu çok iyi idrak etmek gerekir; ahmaklık, kaderin bir cilvesi değil, şuursuzluğun kesin bir tercihtir. İnsan, gözünün önünde duran o devasa gerçeği görmezden gelmeyi, kendi kibrinin sahte sarhoşluğuna yenik düşmeyi ve kendi elleriyle kazdığı o dipsiz kuyuya atlamayı bizzat kendi seçer.

Bununla birlikte, kral olmak bir tercih değil, doğuştan gelen ve bedeli ağır ödenmiş bir lütuftur. Bu, eğreti duran bir tarz ya da döneme göre şekil alan bir maske değil, durumun ve varoluşun ta kendisidir. Kral, gücünü sokak aralarında bağırarak, kendini ispat etme krizlerine girerek göstermez; o, salt varlığıyla, duruşuyla ve sessizliğinin taşıdığı o ezici ağırlıkla o tahtı doldurur. Liderlik sonradan öğrenilmez, şatafatlı kostümler gibi giyilip çıkarılmaz; sonradan görmelerin, aslı astarı olmayan taklitçilerin elinde sadece komik bir parodiye dönüşür. Gerçek güç, fırtına kopmadan önceki o ürpertici sessizlikte gizlidir.

Tarih, bu sessizliği okuyamayan ve fahiş hataya........

© Analiz