CHP’de geçen hafta İstanbul (Sarıyer) toplantısının ardından yaşananlar, bana birkaç ay önce izlediğim “Ablam” adlı tiyatro oyunundan bir sahneyi hatırlattı. Daha önce bu köşede “Ev Benim, Karı Benim” başlıklı yazımda da söz etmiştim.Oyunda köyden kente göç etmiş, ekonomik sıkıntılar içinde yaşayan bir aile anlatılıyordu. İşsiz ve otoriter bir koca ile, tüm zorluklara rağmen onurundan taviz vermeyen güçlü karakterli bir kadın…Bir gün kapıları çalınıyor. Ellerinde yardım kolileri bulunan iki kadın içeri giriyor. “Allah rızası için ihtiyaç sahiplerine yardım ediyoruz. İleride yine yardımlarımız olabilir. Hiçbir beklentimiz yok,” diyorlar. Ardından da şu cümleyi ekliyorlar:“Bazen mahallece otobüslere binip bir meydana gidiyoruz; konuşmaları dinliyor, alkışlıyor, sonra evimize dönüyoruz.”İşte oyunun en çarpıcı bölümü de burasıydı.Ekonomik çaresizlik içindeki insanların, doğrudan ya da dolaylı biçimde siyasi amaçlarla yönlendirilmeye çalışılması yalnızca tiyatronun konusu değildir. Gerçek hayatta da zaman zaman benzer tartışmalar yaşanıyor.Bu nedenle CHP’nin Sarıyer toplantısı sonrasında katılım üzerinden yürütülen tartışmaları da bu çerçevede değerlendirmek gerekiyor.Türkiye’de sadece bir partiye özgü olmayan bir gerçek var: Siyasi partiler yıllardır mitinglerine ve toplantılarına farklı yöntemlerle katılım sağlamaya çalışıyor. Kimi gönüllü geliyor, kimi teşkilatlar aracılığıyla organize ediliyor. Bu durum yeni değil.Dolayısıyla asıl soru şu olmalı:Bu tartışmalar neden bugün bu kadar büyütülüyor?Amaç gerçekten bir organizasyon yöntemini tartışmak mı, yoksa kamuoyunda “CHP artık bitti” algısını güçlendirmek mi?Benzer şekilde parti içi yarışlarda, kongrelerde ve aday belirleme süreçlerinde yaşanan çekişmeler de Türk........

© Akdeniz Gerçek