Herkes ışık olmak istiyor. Parlamak, görünmek, konuşmak, fikir vermek, yön göstermek… Bir susan yok. Bir kenara çekilen hiç yok. Ama ilginçtir, bu kadar ışığın içinde insan yine de üşüyor. Çünkü kimse gölge olmuyor. Farsçada sâye gölge demek. “Sayende” ise son derece ince bir teşekkür: “Sen beni ezmeden yanımda durdun.” “Sen varken dünya biraz daha katlanılır oldu.” “Sen, kendini göstermeden beni korudun.” Ne kadar zarif bir kelime bu. Ne kadar büyük ama ne kadar reklamsız.

Biz gölgeyi hep yanlış tanıdık. Gölgeyi karanlık sandık. Baskı........

© Akdeniz Gerçek