Geçen gün, sabahın o sessiz ama hafif telaşlı anlarından birinde, çantamın içinde kaybolan anahtarlarımı ararken telefona şöyle bir gözüm ilişti.

Yani düşün: Anahtar yok, sabır yok, zaman dar… Tam bir “Aslı yine kaosun ortasında” anı.

Ama tam o sırada, ekranım bir anda parladı ve Audrey Hepburn’den bir söz çıktı karşıma. Sanki kaosun ortasına zarafetle inmiş küçük bir peri kızının omzuma dokunması gibi bir andı.

“Elegance is the only beauty that never fades.”

“Zarafet, asla solmayan tek güzelliktir.”

Tatlım, dürüst olayım…

Anahtar falan o an tamamen unutuldu.

Çünkü bu cümle insanın içini şöyle bir dürten, “sen ne yapıyorsun hayat denen sahnede?” dedirten cinsten.

Audrey Hepburn zarafeti sadece uzun elbiselerle, şık tokalarla, Hollywood ışıklarıyla anlatan biri değildi.

Onun zarafeti bir görüntü değil, bir yaşama biçimiydi.

Sessizliğinde bile bir nezaket vardı.

İnsanlara yaklaşımında bir incelik, duruşunda bir ağırlık, gülüşünde bir ışık.

Ben de o........

© Akdeniz Gerçek