O, on yıllık hayatımda bana bakan en güzel kızdı. Gözlerinden neşe taşıyordu. Babasının ellerinden kaçıp bana öpücükler yağdırmaya koşması için aklını çelen bir neşeydi bu. O denli! Ah, o büyülü öğleden sonra Beyrut’un Hamra semtinin arka sokaklarında ama babası ama amcasıyla yanımdan geçerken attığı bakışlar… Rutine bindirdiğim pazar matinelerinden birine giderken yollarımız kesişti. Benim yaşlarımdaydı. Deniz mavisi rengi pantolonu, çiçek desenli sarı kolsuz bluzu ve parlak esmer teniyle masalsı bir güzellikle bezeliydi.

Bir bakışıyla büyülenmiş, aşık olmuştum. Arkasına bakacak mı görmek istedim. O heyecanla döndüm ve ister inanın ister inanmayın, başını çevirip omzunun üstünden bana bakarak yürüyordu. Geride kalmış olmamdan korkuyordu sanki.

Yanındaki adam, kaçamak bakışlarımızdan bihaber yürümeye devam ediyordu. Peşinden koşmak, o tatlı yüzüne tekrar bakmak istedim. Derken, durup onu izlediğim noktanın az ilerisindeki bir binanın girişinde durdular. Kalbim endişeyle çarpıyordu bu sefer, çünkü içeri girerlerse arkasından gidemeyeceğimi biliyordum. Paniklemiştim. Ne yapayım ne edeyim de onunla tekrar yüz yüze gelelim diye dertlenmeye başladım. Binaya girerlerken arkasını döndü. Bu ani, vurucu karşılaşmanın kısalığı onun da canını sıkmış gibi, mahmur gülümsedi.

Emindim. Aşık olmuştum. Bulunduğum yerden ayrılmak istemedim. Ne yapıp edip tekrar görmem gerekiyordu onu. Ama nasıl? Filmin başlamasına daha çok vardı. Durup bekleyeyim bari dedim. O binada yaşayıp yaşamadığını bile bilmiyordum. Dört katlı, daireleri........

© Agos