“Dzo babat egav!” (Lan baban geldi), diye bağırdı öğrencilerden biri. O panikle, bi refleks yeni yaktığım sigarayı fırlatıp kaçacak delik aramaya başladım. Boşa çırpındığımı anlamam çok sürmedi. Ve perde... Sahnede, tüm okulun gözleri önündeydim. Panik halimle gülünç duruma düşmüştüm. Öğretmenler dahil herkes gülmekten kırılıyordu. Arkamı döndüm. Kim bu eşek şakasını yapan diye aranırken gözlerim Dikran'ı seçti. Okulda olur olmaz haylazlıklarıyla nam salmış biriydi. Serseri Diko'ydu lakabı. Yaptığıyla gurur duyar bir halde gözlerime bakarak sırıtıyordu. Sanki madalya takılacak!

Yepremian Okulu'nda ikinci yılımdı, üçüncü sınıftaydım. Baronyan'dan bir eser sahneleyecektik. Ben ana karakterdim, eve sarhoş gelen, aynanın önünde dikilip yaşlılığıyla yüzleşen, sonra bir sigara yakan ve durduğu yerde monologlar eşliğinde kendi haline acıyan bir Ermeni beyefendi. Çok çalışmıştık. Vakti geldiğine, okulun “sanat ve kültür” saatinde (her cumartesi, eve gitmeden önceki öğle arası) oyunu sergileyecektik.

Sigarayı yakmamla uyarı almam bir oldu. Babamın beni o halde yakaladığını düşünün, sesini hayal edin. İşin komik yanı, babam o sırada Kamışlı'daydı. Sık sık giderdi zaten. Ama gençtim daha ve mantıklı düşünmek, panik yönetimi gibi karamlara yabancıydı beynim. O panikle sigarayı sahne arkasına attım işte ben de. Hemen........

© Agos