Çatı katında ilk sigaramı içtiğim yaz tatilinin tamamı sigara içmekle geçti. Neredeyse her gün sigara içiyordum. Tabii hiçbirimizin paket sigara alacak parası yoktu. O yüzden tilt makinelerinde oynamak için takıldığımız büfenin sahibi Abu George'dan on Lübnan sentine birer dal alırdık. Bazen aldığımız sigaraları paylaşır, sırayla içerdik. Yavaş yavaş bağımlı hale geliyordum. İnanın, Lübnan'da sigaraların tadı bir başka oluyordu. Nedenini bilmiyorum. Kanada'daki, Winstons, Marlboro ve Kent gibi tanıdık markaların tadı gibi değillerdi. Yine de bu markaları sevmeye başladım zamanla.

Kanada'ya taşınıncaya kadar zaten çoktan bağımlısı olmuştum. Ailemden gizliyordum. Toronto'daki ilk yazımda, bir paket alıp birkaç tane içtikten sonra, ailemin fark etmemesi için paketi attığımı anlatmıştım. Bazen duş almadan önce banyoda da içerdim. Sıcak suyu açar, buhar çıkmasını beklerdim. Buharın tütün kokusunu maskeleyeceğine inanıyordum. Bir seferinde sıcak su buharının yoğunluğunda o kadar hızlı içtim ki az kalsın bayılacaktım. Başım dönmüştü, kusacak gibi olmuştum. Alelacele kapı kilidini açıp dışarı atmıştım kendimi. Kardeşim Hraç beni o halde görünce anlamıştı tabii her şeyi. Bu vesileyle öğrenmiş oldu sigara içtiğimi. Yine de gammazlanmamıştım çünkü kendini çabuk ele veren bir tipti Hraç. O da sigara içiyordu!

Anne-babanın, büyük kardeşlerin yanında sigara içmenin saygısızlık olarak görülmesi Ortadoğu kültürüne özgü bir şey. Böylece gizli bir içici olmaya devam etmek zorunda kaldım. Kardeşlerim sorun etmediler. Onlardan yana içim rahattı. Ne var ki diğer tipik Ermeni ebeveynlerin sorun olarak gördüğü çoğu şeye karşı nispeten daha liberal bir tutum sergileseler de ailemin tepkisinden çekiniyordum. Sonunda öğrendiklerinde, gerçekten daha özgürlükçü bir yaklaşımları olduğunu gördüm. Babamın sigara içtiğimi keşfetme........

© Agos