Parrhesia Kolektif üyeleri olarak göç deneyimlerimiz üzerine düşünmeye ve yazmaya başladığımızda, kendi deneyimimi bu anlatılar içinde nereye yerleştireceğimi tam bilemedim. Talin Suciyan’ın bir önceki yazısında hatırlattığı, Ermenilerin kuşaklar boyunca hayatına eşlik eden göç etme, edememe ve başka bir yerde hayat kurma ihtimali, beni de kendi göç deneyimime yeniden bakmaya çağırdı. Benim hikâyemde öğrencilik, evlilik ve göç iç içe geçiyordu.

Yirmi bir yaşında, İstanbul’dan New York’a yerleşmek üzere ayrılmıştım. Erken bir evlilikle birlikte üniversite eğitimimi feminist geleneğiyle tanınan Barnard College’da sürdürmeyi planlıyordum. Kendi seçimimle gidiyordum; fakat bu seçimin gündelik hayatta nasıl bir karşılığı olacağını henüz bilmiyordum. İstanbul’dan gelen genç bir Ermeni kadın olarak, yanımda taşıdığım dillerin ve aidiyetlerin yeni hayatımda nasıl karşılanacağını da orada öğrenecektim. Şehrin ritmini, ilişkilerini ve mesafelerini öğrenmeye çalışırken, geride bıraktığım hayatla bağımı mektuplarla sürdürüyordum. İnternetin ve e-postanın gündelik hayatımıza henüz girmediği yıllardı. Aileme ve arkadaşlarıma yazmak üzere masaya oturduğumda, ne anlatacağımı bilemediğim olurdu. Yalnızlığımı ve kaybolmuşluğumu hangi kelimelerle aktarabilirdim? Gündelik hayatımdan neler seçebilirdim? Bunlar cevabını bilmediğim sorular olarak kalıyordu bende.

Gitmeden İngilizcemin iyi olduğunu düşünürdüm. Yine de dersleri takip etmek, konuşulanları anlamak ve sınıf içinde söz almak beklediğimden zordu. Bir dili bilmekle o dilin içinde rahatça hareket edebilmek arasındaki mesafeyi orada hissettim. İstanbul’daki kısa üniversite deneyimimde alıştığım öğrenciler arası dayanışmayı da arıyordum. Bir derste hocamızın aksanı nedeniyle anlayamadığım bir terimi yanımdaki öğrenciye sormuştum. Sırtını dönmüş ve aceleyle defterinin üzerini kapatıvermişti. Çok basit bir hareket olarak görünse de bu anın ağırlığını hala hatırlarım. Sözcüğü anlayamamış olmanın güçlüğüne, yardım istemenin karşılıksız kalması eklenmişti.

Türkiye’den geldiğimi........

© Agos