Sabir Əzizoğluna dost təşəkkürü

Sabir həkimi çoxdan tanıyıram. Bu tanışlığımın kökündə də onun sözə, mətbuata bağlılığı dayanır. İllər öncə bir qələm dostumun vasitəçiliyi ilə tanıdım Sabir həkimi. Yazılarını oxudum, hətta “Ədalət”in səhifələrində onun dəyərli yazılarına “yaşıl işıq” da yandırdıq. Amma üzbəüz görüşümüz bu illər ərzində  bir neçə dəfə oldu.  Sayca az olsa da bu görüşlərdə etdiyimiz söhbətlər,  qarşılıqlı  fikir mübadilələri bir daha mənim içimdə Azərbaycanın bir aydınının yerini müəyyənləşdirdi. Yaddaşıma, ruhuma bir ziyalının adı yazıldı.  Maraqlı burasıdır ki, Sabir həkim mənə  təbabətlə fəlsəfənin, ədəbiyyatın, hətta tarixin müəyyən paralellərini o qədər sadə və anlayışlı bir şəkildə izah etdi ki, mən onun  dünyagörüşünün, zəkasının heyranı oldum…

Yaxın günlərin söhbətidır. Mobil telefonuma zəng gəldi, səs onun səsi idi. Dərhal tanıdım. Bildim ki, onu tanıdığımı hiss etdi. Amma hissində yanılmadığını  təsdiqləmək üçün “salam”dan sonra “tanıdınmı” deyə soruşdu.  Və cavabımı gözləmədən “Sabir həkimdir” əlavə etdi. Mən də geri qalmadım. Dərhal az qala birnəfəsə “Sabir həkimi - qardaşı tanımamaq olar”? - dedim. Burada bir haşiyəyə çıxım. Qardaş sözünü ona görə xüsusi vurğuladım ki, biz ilk tanışlığımızda həkimə xatırlatmışdım ki, mənim kiçik qardaşımın adı da  Sabirdir.  O da gülümsəyib, deməli, Sabir adında iki qardaşın var, demişdi...

Bəli, həkimlə Azərbaycan Nəşriyyatının foyesində........

© Ədalət