Gençlerin biriken öfkesi değişime yeter mi?

Gençlerin biriken öfkesi değişime yeter mi?

Gençlerin eşitsizlik, adaletsizlik ve geleceksizlik karşısında biriken öfkesi değişimin zeminini hazırlayabilir. Ancak bu öfkenin kalıcı bir güce dönüşmesi bazı koşullara bağlıdır.

Fransa’da öğrencilerin sınav sistemini, okul koşullarını ve hayat pahalılığını protesto etmek için sokağa çıkması, gençlerin biriken öfkesini yeniden gündeme taşıdı. Öğrencilerin yanı sıra öğretmenler, veliler, işçi sendikaları, emekliler ve çiftçiler de farklı taleplerle eylemlere katılıyor. Böylelikle eğitim alanındaki hoşnutsuzluk daha geniş bir toplumsal itiraza dönüşüyor.

Bu tablonun arka planında neoliberal ekonomi politikalarının yarattığı çelişkiler yatıyor. Sermaye çevreleri bütçe açıklarının kapatılması ve mali disiplinin korunması için kamu harcamalarının kısılmasını isterken yurttaşlar ücretlerin, alım gücünün ve kamusal hizmetlerin iyileştirilmesini bekliyor. İktidarlar sermayenin beklentilerini önceledikçe bunun bedelini, eğitim ve istihdam olanakları daralan gençler ödüyor. Dolayısıyla gençlerin öfkesi yalnızca eğitim sistemine değil, güvencesiz bir yaşamı dayatan yolsuzluk ekonomisinin siyasi temsilcilerine de yöneliyor.

Fransa’da yapılan EnClass araştırmasında, gençlerin ruh sağlığına ilişkin kaygı verici sonuçlar saptanmış. Buna göre ortaokul öğrencilerinin yüzde 45’i uzun süredir tekrarlayan psikolojik şikâyetler yaşadığını bildirirken lise öğrencilerinin yüzde 20’si son bir yıldır intihar etmeyi düşündüğünü söylemiş (1).

Türkiye açısından da benzer bir tablo var. UNICEF raporuna göre ergen intihar oranlarının 2018-2022 arasında yüzde 80 arttığı belirtiliyor. On beş yaşındaki gençlerin yalnızca yüzde 57’si hayatından memnun; yüzde 70’ten fazlası başka bir ülkede yaşamak istiyor (2).

TÜİK’in 2025’e ilişkin yıllık verilerine bakılırsa genç işsizlik oranı yüzde 15,3’e, genç kadınlarda ise yüzde........

© Yurtsever