Korkarım! Bu korku, bireysel değildir. Parçalanmış, dağınık, hiziplere bölünmüş yapılardan korkarım, kuşku duyarım. Belki de korkudan çok güven sorununu açığa vurur. Aynı koşullara sahip olması nedeniyle bir arada olması gerektiği düşünülen insanların parçalanmışlığı beni korkutur.
Çok sayıda emekli derneği ve sendikasının olmasının doğal sonucu olarak hiçbirine güveneme sorunu ortaya çıkar. Bu somut gerçekliği hem ana hem de zamana yayabiliriz. Maddi koşulların düşüncenin temelini oluşturduğu gerçekliği çerçevesinde 150'yi aşkın siyasi partinin, sendikaların, hatta derneklerin olmaması beklenir. 12 Eylül öncesinde de sol tarafta çok sayıda siyaset, parti, hizip, klik vardı. Bugünde aynı parçalanmış yapı sürüyor. Ama kotalı birleşmelerden de sonuç alınamıyor, başarılı olamıyor.
***
Bu girişi neden yaptım? 01 Şubat 2026 günü Ankara'da Türkiye Komünist Partisinin meydan okuma toplantısı vardı. Toplantı salonu, tıka basa doluydu. Salona giremeyen insanların dışarıda ekranlardan izlediğini anladık. Hem sayısal, hem de niteliksel olarak büyük bir kalabalık, coşku vardı. Kalabalığın da, coşkunun da örgütlü ve disiplinli olduğunu söylemeliyiz. Toplantının sunuşunu, ritminin, akışının da sıkıcı olmadığını ifade edelim. Tiyatral gösterilerin, konserin, halk oyunun başarılı olduğunu da vurgulamak isterim. Koro, orkestra ve müzik grubunun sunuşlarını da beğeniyle izledim.
Aslında toplantının akışını anlatmak gibi bir niyetim yok. Parti Genel Sekreterinin konuşmasından dikkati çeken hususları, dışarıdan bir göz olarak değerlendirme içine almak istiyorum. Bu değerlendirmenin, bir iddia taşımadığını da söylemeliyim. Genel Sekreterin, TKP'nin ihanete uğradığını, 12 Eylül'den sonra aklını ve bedenini teslim alan liberalizmin........

© Yeşilgiresun