Herkes terapide ama kimse iyileşmiyor... |
Bir dönem “iyiyim” demek güçlüydü.Şimdi “travmam var” demek daha gerçek geliyor.
Herkes bir şeylerin farkında.Herkes çocukluğunu çözmüş.Herkes neden böyle hissettiğini biliyor.
Ama garip bir şey var:Hiçbir şey değişmiyor.
Artık kimse “neden böyleyim?” diye sormuyor.Cevaplar hazır.
“Bağlanma stilim böyle.”“Çocukluk travmam tetiklendi.”“Bu benim sınırım.”
Cümleler doğru.Terimler yerinde.Ama hayatın içinde karşılığı eksik.
Çünkü bilmekle değiştirmek aynı şey değil.
Birine kırılıyoruz,“beni tetikledin” diyoruz.
Bir şey yapmak istemiyoruz,“şu an alanımı koruyorum.”
Sorumluluk almamız gereken bir yerde,“kendimi önceliklendirdim.”
Bu cümleler ilk çıktığında iyileştiriciydi.Şimdi bazen bir kalkan gibi........