Zaman, insana verilen en eşit ama en adaletsiz görünen nimettir. Herkesin günü yirmi dört saattir; kimine yetmez, kimine fazlasıyla yeter. Zamanın değeri, onun nasıl geçirildiğimizle ilgilidir. Bazı anlar vardır, bir ömür gibi iz bırakır. Bazıları ise ne zaman geçtiği fark edilmeden silinir gider.

İnsan hayatında bazı dönemler vardır ki, durup düşünme ihtiyacı hissettirir. Geçmişe bakılır, bugünün muhasebesi yapılır, yarına dair niyetler gözden geçirilir. Manevi iklim olarak adlandırılan zamanlar, bu anlamda bir hatırlatma gibidir. Hayatın hızına kapılıp unuttuklarımızı yeniden fark etmemize vesile olur.

Gençlik, bu muhasebenin en kritik safhasıdır. Enerjinin,........

© Yeniçağ