CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in Adalet Bakanı Akın Gürlek’in mal varlığına yönelik iddiaları bu haftanın gündemindeydi. Gürlek’in Özel’e tazminat davası açacağını öğrendik ki, bu durumda iddiaların varsa kanıtları ortaya çıkacak, mahkemede değerlendirilecektir. İlerleyen günlerde bunu göreceğiz.

Ancak söz konusu bu iddialaşma sürecinde eski Başsavcı Gürlek’in Şamil Tayyar’la röportajında iddialara sessiz kalmasının Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın talimatı nedeniyle olduğunu belirtmesi ve bu süreçteki tutumu önemli.

Esas olarak, yöneticilere yöneltilen bu tür iddialar karşısında en sağlıklı yöntem, tartışmayı büyütmek değil; bilgi eksikliğini ortadan kaldırarak kamu denetimini mümkün kılmaktır. Bu yaklaşım, hem spekülasyonları sınırlar hem de kurumsal güveni güçlendirir. Aksi yönde sergilenen sessizlik ya da dolaylı iletişim ise, iddialar doğru olmasa dahi kamuoyunda şüpheyi artıran bir etki yaratır.

Nitekim literatürde şeffaflık, yalnızca bilgi vermek değil; karar ve mali durum gibi kritik unsurların kamu denetimine açık hale getirilmesi olarak tanımlanır. Bu da doğrudan hesap verebilirliği mümkün kılan bir mekanizmadır.

Bir hukuk devletinde, yöneticilerin şeffaflığı özellikle de yargı sisteminin en tepesindeki ismin halka açıklığı oldukça önemli. Çünkü şeffaflığın artmasının yalnızca etik bir tercih değil; aynı zamanda yolsuzluk riskini azaltan ve kamu denetimini güçlendiren yapısal bir unsurdur.

İddiaları görünmez kılma stratejisi

Ancak öte yadan, Türkiye’de siyaset yapmanın dinamikleri bazen daha farklı.

Zira, Türkiye’de kamuoyunun iktidarın duyulmasını istemeyeceği haberlere ulaşma imkânının oldukça sınırlı olduğu ve sınırı sayıda medya organı tarafından kamuoyunun muhalefetin söylemlerinden haberdar olduğu düşünüldüğünde…

İktidar muhalefetle polemiğe girmezse, muhalefet zaten ana akım medyada yer alamaz. Dolayısıyla kamuoyu konudan haberdar olmaz. Bu açıdan Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın talimatı Türkiye’deki siyasetin dinamikleriyle uyumlu.

Ancak, Gürlek’in Adalet Bakanı sıfatıyla aynı zamanda Hakimler ve Savcılar Kurulu’nun başkanı olması, bu tür iddiaların yargısal süreçlere taşınması halinde yapısal bir tartışmayı da beraberinde getirir. Zira yargı bağımsızlığı ve tarafsızlığı ilkeleri açısından, yargı mensuplarının atanması, disiplin süreçleri ve mesleki denetimi üzerinde etkili olan bir makamın, dolaylı da olsa yargılama süreciyle ilişkilendirilmesi “çıkar çatışması” ve “görünürde tarafsızlık” sorunlarını gündeme getirebilir.

Bu yüzden adalet bakanının HSK başkanı olmasının yargı bağımsızlığıyla uyuşmadığını yılmadan belirtiyor ve tekrar ediyorum; adaletin yalnızca sağlanması yetmez, aynı zamanda sağlanıyor görünmesi gerekir.

© Yeniçağ