Televizyonculuk yaptığım yıllarda, BRT TV stüdyosunda; uzaktan kılık kıyafeti, bembeyaz “sünnetli” sakalı ve hiç sönmeyen tebessümüyle Nubar Terziyan’a benzeyen ama yaklaştığınızda boyu posu, gözlerinin rengi ve fikirlerini ifade ederken doğrudanlığı ile farklı bir iklimin karakteri olduğu belli Edgar Poffet ile tanışma imkânım oldu. Kelimenin saf anlamıyla bu “ilginç” adam, 1950’lerde geldiği Türkiye’den bir daha ayrılmamış, bir Türk hanım ile evlenmiş ve Türkiye ile Batı dünyası arasındaki derin teknoloji ve kültür farkının künhüne vakıf bir “Türkiyeli” haline gelmiş görünüyordu. Her programdan önce konuklarım ile uzun sohbetler ederek sunucumuzun sorularını havai olmaktan kurtaracak kritik bilgiler toplar ve ek sorular hazırlardım. Aydın Bolak, Yılmaz Öztuna, Turan Yazgan, Ahmet Vefik Alp, Hamdi Akın, Süleyman Demirel gibi farklı dünyaların bir numaralı isimleriyle yaptığımız program benim için çok ciddi tecrübe oldu, ancak Edgar Poffet Bey’in, çekim öncesi stüdyo kulisinde kahve eşliğinde yaptığım sohbette sorduğum bir soruya, elindeki deseni Osmanlı dönemi çinilerine öykünerek yapılmış kahve fincanını göstererek verdiği cevap “Batılılaşma maceramıza” bakışımı güncelledi! Sorum şuydu: “Türkiye size göre Batılılaşmanın neresinde?” Elindeki fincan bana doğru uzatılmış olarak, “Türkiye Batılılaşmıyor ki! Amerikalılaşıyor!” dedi.

Bu anekdotu daha önce yazdığımı hatırlıyorum, bir tekrar oldu ama tam zamanında ve yerinde bir tekrar olacağı için yeniden anlattım. 2000’li yılların başında yaşanan konuşmadan sonra konuya her defasında daha dikkatle baktım ve Poffet’nin çok doğru söylediğini, her gün biraz daha haklı çıktığını anladım. Bugün o ve onunla aynı fikirde olanlar şeksiz şüphesiz haklı çıkmış bulunuyor. Son olarak, kaderin sillesini yemekten bir türlü kurtulamayan, “kahramanların şehri” olmaktan mazlum ve mağdurların şehri derekesine düşen doğup büyüdüğüm Kahramanmaraş’ta yaşanan acı olay da “Batılılaşmadığımızı, Ortadoğululaşmadığımızı, Turani olamadığımızı” fakat Amerikalılaştığımızı işaret eden en ciddi........

© Yeniçağ