Kül olmadan önce 35 dakika |
Her yaz aynı trajedinin perdesi açılıyor. Güneş tepemizde kavurucu bir kılıç gibi sallanmaya başladığında, Ege ve Akdeniz’in zümrüt yeşili yamaçlarından yayılan duman kokusu genzimizi yakıyor. Çam iğnelerinin çatırtısı, yangın söndürme helikopterlerinin pervane sesleri ve ardından gelen koyu, kapkara bir sessizlik... Türkiye, neredeyse bir asırdır kendi ciğerlerini yutan bir yangın çemberinin içinde çırpınıyor.
Ormancılar Derneği’nin bilançosu korkutucu: 1937'den 2024'e uzanan 88 yıllık süreçte 126 binden fazla yangında yaklaşık 1,9 milyon hektar ormanımızı kaybettik. Yıllık ortalama yangın sayısı 1.435 iken son 10 yılda (2015-2024) bu sayı neredeyse iki katına çıkarak yılda 2.732'ye ulaştı. Muğla, İzmir ve Antalya, yangın sayısı ve yanan alan bakımından felaketin merkezi hâline geldi. 2021'de 150 bin hektarı aşkın alanı ve 8 canı yitirdik. 2024'te 3.400'den fazla yangınla sarsıldık. Hafızamızda hâlâ taze olan 2025 yazında ise yalnızca birkaç ay içinde 80 bin hektardan fazla alan küle döndü, 17 canımızı kaybettik. Yangınların yüzde 47,4'ü “bilinmeyen”, yüzde 29,5'i ise “ihmal ve dikkatsizlik” başlığı altında kayda geçiyor. Bu yıkım, aslında tek bir soruyu yüzümüze çarpıyor: Biz neden hep alevler boyumuzu aştıktan sonra koşmaya başlıyoruz?
Yangınla mücadeleyi her kış unutup yazın alevler kapıya dayandığında hatırlamak, su alan bir teknede kovayla su boşaltmaya benziyor. Oysa yangına karşı savaş, helikopterlerin........