20 Eylül 1992 akşamı Diyarbakır’ın Seyrantepe semtinde yankılanan hain bir silah sesi, yalnızca bir insanı aramızdan almadı; bu coğrafyanın hafızasına, diline ve vicdanına kazınan koca bir çınarı devirdi.

34 yıl önce tarihin yüzüne bir kez daha kan sıçratıldı. Bu tarih çığlıklarla, hawarlarla oluşmuş bir tarihtir… Bu tarih; 7 yaşındaki gazete satıcılarından 70’lik Apê Musa’ya uzanan kan, zulüm ve katliamlarla dolu bir halkın tarihidir.

Kürt edebiyatının ve basın tarihinin en özgün, en birikimli isimlerinden Musa Anter —namıdiğer Apê Musa— katledildiğinde 72 yaşındaydı. Onu hedef alanlar, kalemini susturabileceklerini, kahkahasını boğabileceklerini sandılar. Oysa aradan geçen onca yıla rağmen Apê Musa, geride bıraktığı koca bir mirasla canlılığını korumaya devam ediyor.

Musa Anter, sadece bir gazeteci ya da yazar değildi; O, Türkiye’nin en çalkantılı dönemlerinde Kürt kimliğini, dilini ve kültürünü savunmuş bir bilgeydi. Diyarbakır hapishanelerinden gazete bürolarına uzanan ömrü, bu toprakların demokrasi ve insan hakları mücadelesinin adeta bir özeti gibidir. “Kımıl” şiiri yüzünden yargılandığı günlerden dil tartışmalarına, Özgür Gündem sayfalarındaki köşesinden cezaevi koğuşlarına kadar her yerde aynı dik duruşu ve sarsılmaz mizah duygusunu korumayı başardı.

Ondaki  en büyük özellik belki de tam olarak bu mizahı ve........

© Yeni Yaşam