Çağrılan gazaplar var, çağrılmadan gelen neşeler var. Dünyanın kesişim yerleri var, kestiği ve böldüğü ve sonra tartıp yeniden pay ettiği yerleri var. İnsanın bir yerden başka bir yere gitme randevusu vardı. Gitmenin yol açan bir hüneri vardı, efsane miydi, rivayet miydi, fesatlık mıydı bilemeyiz; belki de gerçeği ıskalamış bir tahmindi.

Mucizeler zamanlarla yarışıyor, evveller kendine iyi bakmaktan yoruluyor ve her şeye rağmen dünya dönüyor. Zaten insanlar da dünya gibi dönüp kayboluyor, güneş gibi, yıldız gibi, ay gibi, bulutlar gibi ve rüzgarlar esiyor. Renkler değişerek geceyle ve gündüzle bölünüyor. Hayat her iki yerde de başlıyor.

Hırsız bir bahar renklerimizi değiştirdi. Seslerin çıkıp gitmesi ve yankısını bırakması, sersem yönlerin kılavuzluğu, enkazların manzarası ve bulutların bakışları terk etmesi. Peş peşe birer mayın gibi insanın yanında ve yöresinde patlıyor umutlar. Tekinsiz yarınların gölgesi, bugüne karabasanlar öğretiyor, ders veriyor ve yaşatıyor.

Hayatsız, sevdasız, özlemsiz,........

© Yeni Yaşam