Birkaç fotoğraf |
Yoldaşım ve abim Abdullah’a (Aydan)
Havsalamın ilk kayıtlarında bir fotoğraf; kısa şortuyla çenesinin altından akan bir kan damlasının eline bulaşmasıyla ağlayan bir çocuk. Piknik yerinde bir koşuşturma ve panik. Yere düşmüşsün, çenen çizilmiş ama haberin yok. Sonra o bir damla kanla gözyaşlarının çeşmesi açıldı, korkmuştun. Abimdin, canın acıyordu.
Çocukluk bir bakıştır, sonradan hatırlanır. Çocukluk çok hızlı geçen yılların ardından geri gelmeyen hayatımızdır. Kardeş kardeş büyümenin terazisi zamanla dalga geçer; bir anda düşer, hafifler, hileler devreye girer, hülyalar ve rüyalar ayyuka çıkar. Çabuk geçer çocukluk, sonradan ağırlığını gösterir.
Okul hayatı, arkadaşlar ve büyüme cezası olarak pusulasız yollar. Devrimci şiddet, yasaklar, baskılar, baskınlar, sessiz anlaşmalar, kanlı haberler, isyanlar ve geçen yıllar. Her badirede yan yana, omuz omuzaydık. Yolumuz vardı ve adımlarımız bizi aynı yere götürecekti, biliyorduk.
Bir tarih borcu ve gelecek tahayyülü insanı bir yerlere götürür ve........