Endülüs seyahatimizi Muharrem Kartancı kardeşimin kaleminden aktarıyorum. Leziz bir yazı oldu yine. Zihin açıcı okumalar.

KURTUBA’DAN GIRNATA’YA EZANIN ÇAĞRISI

Kurtuba’da sabah erkenden hazırlanıp Medinetüzzehra’ya gidiyoruz. Önce müzeye uğruyoruz. Müzede hazırlanan filmde şehrin ihtişamını, o dönem İslam medeniyetinin büyüklüğünü, kudretini gördük. Alman kralının kabulündeki ritüeller bile dünyanın en güçlü ülkesi olduğunu ispat etmeye yetiyor.

Gırnata’ya vardığımızda ikindi namazı vakti yaklaşıyordu. Valizlerimizi otele bırakıp yakın mesafedeki Gırnata Ulu Camii’ne gittik. Camiye yaklaştığımızda minaresinden ezan okunmaya başladı. Dört gün sonra ezan sesi duymak çok anlamlıydı.

Ezan, minarenin şerefesinden mikrofonsuz okunurken Endülüs’ün, Gırnata’nın tüm hüznünü ve acısını toplayıp sesine yansıtıyordu müezzin kardeşimiz.

Yusuf Kaplan hocamız: “Bu ezan, bizi İslam medeniyetine çağırıyor yeniden.” diyerek hüznümüzü umuda dönüştürdü.

Ezan, bir namaz vaktini haber vermekten öte bir hatırayı uyandırıyordu. Müezzinin sesi hüzünlüydü; fakat bu hüzün bir yenilmişliğin değil, unutulamayan bir medeniyetin sesiydi.

GIRNATA ULU CAMİİ: ERENLERİN OCAĞI

Gırnata Ulu Camii: Erenlerin Ocağı

Ezanın ardından Gırnata Ulu Camii’ne heyecanla girdik. Gösterişten uzak, derinlikten yana cömert bir cami… Mütevazılığın asaletini yansıtıyor. Bu cami, Endülüs’ün susturulmuş sesinin, yok sayılmış tarihinin günümüzde yeniden konuştuğu bir mabed.

Ruhu olan camilerde namaz ayrı bir güzel kılınıyor; ayrı bir coşku, neşve hissediliyor. Namaz sonrasında hocamızın etrafında MTO cami halkasını kuruyoruz. Zihin açıcı, ufuk verici sohbetle Gırnata’da kardeşlik ruhunu iliklerimize kadar yaşıyoruz. Birbirimize sarılıyoruz; İslam kardeşliği gurbette bambaşka yaşanıyor.

Hocamız Türkiye kendine gelebilirse bir öncü kuşak yetiştirebilirse tüm dünyayı etkileyecek adımlar atabilir kısa sayılabilecek zaman diliminde diyerek bizleri heyecanlandırıyor… Dikkat etmezsek günü kurtaracak işlere odaklanırsak........

© Yeni Şafak