Nisan 2026 enflasyon verileri ile piyasaların gerçek görünümü birlikte okunduğunda Türkiye ekonomisinin artık klasik bir enflasyonla mücadele denkleminden çıktığı görülüyor. Başlangıçta her ne kadar masada iç talep, kur, faiz ya da bütçe disiplini olsa da artık enerji jeopolitiği, finansman kanallarının tıkanması, maliyet öngörülemezliği ve şirketlerin hayatta kalma refleksi aynı anda devreye girmiş durumda. Yani ekonominin direksiyonunda Ankara oturuyor gibi görünse de, kumandanın bir tuşu Hürmüz’de, bir tuşu Brent petrolde, bir tuşu bankaların teminat masasında, bir tuşu da şirketlerin boşalan kasasında duruyor.

Nisan’da TÜFE’nin aylık %4,18 ile beklentileri aşması, dezenflasyon sürecinin ne kadar kırılgan olduğunu gösterirken; piyasanın içler acısı tablosu bu kırılganlığın reel sektörde nasıl bir savunma ekonomisine dönüştüğünü ortaya koyuyor. Israrla tünelin ucundaki dezenflasyon ışığı müjdelense de sokaktaki lamba yüksek voltajdan patlamak üzere. Hazinenin puslu koridorlarında kağıt üzerinde kurgulanan o tek haneli pembe düşler, Şişhane’nin dik yokuşlarında, borç sarmalındaki esnafın tezgahında ve ay sonunu getiremeyen orta sınıfın mutfağında buz dağı gibi duruyor. Areda Survey’in Nisan Sosyometre sonuçları da toplumun izlenen ekonomi politikasından umudunu kestiğin net bir şekilde ortaya koyuyor. Araştırma sonuçlarına göre toplumun �,3’ü uygulanan ekonomi programının enflasyonu düşürmede başarısız olduğunu düşünüyor. Kâğıtta bahar havası tezgahta geçim kavgası, kışı yaşıyorlar delicesine…

GEÇİCİ Mİ ŞOK!

Hürmüz hattındaki her gerilim; akaryakıta, lojistiğe, tarımsal üretime, sanayi maliyetlerine ve nihayet market rafına yansıyor. Hürmüz’de sıkışan bir tanker, İstanbul’da........

© Yeni Şafak