Soğukçeşme Sokağı’nın aşağıya, Gülhane’ye doğru inen tatlı meylinden kendimi alamıyorum. Belki de bu sokak bütün şatafatına ve çekiciliğine rağmen netice itibarı ile bir “turistik” yer hâlini almış olduğundan artık bana itici geliyor.

Gülhane Parkı’ndan darbuka sesleri yükseliyor. “Düm tek”lerin bazıları, buralara kadar düşüyor.

Yazın uzak İstanbullardan kalkan belediye otobüsleri yolcularını burada bırakır.

Salkım saçak otobüslerdir bunlar. Bol çocuklu Anadolu aileleri, ehramdan, çarşaftan çıkmış kızarık yüzlü tazeler, etrafa şaşkın şaşkın bakan ihtiyar nineler, başı takkeli dedeler, sele sepet günün erken saatlerinde gelip bir ağaç altı kapmaya çalışırlar.

Biraz gölge, biraz serinlik, hısım akraba ile bir nebze yarenlik, açık havada bir çay. Dünya nimetlerinin........

© Yeni Şafak