Takıntıya varan bir şekilde hiç durmadan eşyalarını düzenleyenler, bir türlü istedikleri gibi düzene sokamadıkları hayatlarının seğirmesini mi yaşıyor?

Bazen kendini kederli bir şarkının nakaratında o şarkıyla birlikte tekrar edip duruyormuş gibi hissediyor insan!

Neşeli günler var, kederli günler var, bir de daha çok içinde hangi duyguları barındırdığının farkında olmadığımız günler var.

Değil her döneminde, her anında bile aynı kişi olmayan ‘insan’ için cüretkar genellemelerle dolu ne çok lüzumsuz cümle kuruyoruz!

“Çocukluk dikeydir. Yukarıya doğru büyürsün, boyun bahçedeki güllerinki kadardır, herkes sana her yıl ne kadar büyüdüğünü tekrar edip durur, baban seni havaya kaldırır, parmak uçlarında yükselirsin, her şey kıpır kıpır hayat ve hareket doludur, yatmak istemezsin, ancak zorla yatarsın. Yaşlılık yataydır. Azıcık dinlenelim, öğleden sonra uzanalım, kanepeye şöyle bir uzanacağım sadece, çünkü belim... Yaşlılık uzun süreli, belki de sonsuz bir yataylığa alışmaktır” diyor ‘Bahçıvan ve Ölüm’ kitabında Georgi Gospodinov.

Bazen her şeyi bir........

© Yeni Şafak