“Tarih boyunca her dilde “İnsan…” diye başlayan sonsuz sayıda cümle kurulmuştur. Ben dahi yüzlercesini kurdum. Bunca insan bunca insana ne anlatmak istiyor acaba?

Ceketlerimizin bile kaybolmasından korktuğumuz şeyleri saklamak için bir iç cebi var, insanlığımızın da bir iç cebi olması gerekmez mi?

İnsanların boyları içlerinin derinliğiyle orantılı olsaydı, korkarım çoğumuz ceketlerimizi asmak için üstüne çıkacak bir sandalye arardık!

“Eskiden zaman zaman da olsa sevgini gösterecek jestler yapardın” dedi kadın. “Belki sevgimi ifade etmeye yetecek güzellikte jestler bulmakta zorlanıyorumdur!” dedi adam.

“Yaşamdan, onun gelişi güzel şekilde kendisine sunduklarının ötesinde bir şey beklemeyen, kedilere özgü bir içgüdü ile güneş olduğunda gün ışığını, olmadığında ısıyı arayan ve onu bulabileceği yere giden insan ne mutlu bir insandır. İmgelem uğruna kişiliğinden vazgeçen, başka insanların yaşamları üzerine düşünmekten keyif alan, yalnızca bütün izlenimleri değil, fakat........

© Yeni Şafak