Sonda söyleyeceğimi hemen başta ifade edeyim: İstanbul Erkek Lisesi (İEL) son sınıf öğrencilerinin diploma töreninde okul müdürünün konuşmasını kesmek için sırtlarını dönmelerini ve okul marşını söylemelerini tasvip etmek mümkün değildir…

Ancak öğrencilerin neden böyle davrandıklarını anlamaya çalışmak mümkündür… Onları anlamak ve ‘doğru’ya yönlendirmek düşer bizlere …

Oldum olası yakamda 2 rozetle dolaşırım. Biri, ay ve yıldız. Diğeri ise, 1915 Çanakkale’de, Sakarya Oymağı’nda tamamı şehit düşen öğrencilerinin anılarına ithafen hazırlanmış İEL rozeti.

Birinci Dünya Savaşı sırasında okulun bir bölümü hastane olarak kullanılmış ve o dönemde “hayatın, umudun rengi” kabul edilen sarıya boyanmış. Öğrencilerin şehit olduğu haberi okula ulaşınca da şehitlerin anısına pencere pervazları ve kapıları siyaha boyanmış. Okulun renkleri böylece sarı-siyah olarak benimsenmiş...

Toplumsal kimliğimi belirlemiş iki temel unsuru simgeler bu iki rozet. Bir de annem ve babam var tabii… Geleneğimizde olsa, onları simgeleyen unsurları da eklerdim yukarıdaki ikiliye…

Eğitimde gençlerin eşit şansa sahip olması fikri, vasatlığı savunmaya ve yetenek yönetiminden vazgeçmeye neden olmamalı. Bu yüzden İEL, Galatasaray, Kabataş, Pertevniyal, Vefa, Kadıköy Anadolu, Ankara Fen, Ankara ve İzmir Atatürk liseleri gibi bazılarından başlanarak ortaya konan Proje Okullar stratejisini canıgönülden desteklemiştik… “Geçmişini inkâr edene haramzade derlermiş”... Bizim de geçmişimizde o Proje Okullarının köklerine rastlamak mümkündü…

Osmanlı’da idadî ve sultanî, modern ortaöğretimin iki farklı basamağını ifade ediyordu. İdadî, hazırlayıcı okul vasfındaydı. Sultanî ise, daha üst düzey ve seçkin ortaöğretim kurumlarıydı. Galatasaray Sultanîsi (1868) ilk örneklerindendi. Bunlar, daha uzun süreli eğitim veriyorlardı ve yabancı dil ağırlıklıydılar. Devlet yönetimi ve yüksek öğrenim için öğrenci yetiştirmeyi........

© Yeni Şafak