Geçtiğimiz günlerde Kilis Emeklilerin Sesi Derneğini ziyaret ettim. Bu ziyaret, bir nezaket ziyareti değil; Türkiye'de emeklilik sisteminin geldiği noktayı yerinde görme ihtiyacının bir sonucuydu. Çünkü masa başında konuşulan rakamlarla, emeklinin mutfağında yaşanan gerçeklik artık örtüşmüyor.
Emekliler bugün ağır bir çelişkinin içine itilmiş durumda. Devlet, "çalışamazsın" diyor; ama verdiği maaşla da "geçin" diyor. Bu iki cümle yan yana geldiğinde, ortaya çıkan şey sosyal devlet değil, açık bir sistem tutarsızlığıdır.
Dernek başkanının özellikle altını çizdiği konu, kamuoyunda "696 mağduriyeti" olarak bilinen meseleydi. Bir dönem kamu işçilerine zorunlu emeklilik şartı getirildi. İnsanlar istemedikleri hâlde emekli edildi. Daha sonra bu yanlış kabul edildi, yasa 2023'te düzeltildi; ancak geçmişte zorunlu emekli edilenlere geri dönüş hakkı tanınmadı. Yani "yanlış yaptık" denildi ama yanlışın bedelini yine emekli ödedi. Mağduriyet kaldırıldı denildi, mağdurlar unutuldu.
Bugün Kilis'te, Türkiye'nin birçok ilinde olduğu gibi emeklilerin ortak talebi son derece net:
İsteyen 4/D emeklisine geri dönüş hakkı.
Bu talep bir ayrıcalık değil; bir dengeleme talebidir.