Alevilik; Hak Muhammed Ali yolu ve On İki İmam inancı üzerine kurulmuş, ilimle, irfanla ve insan sevgisiyle yoğrulmuş kadim bir inanç yoludur.

Bu yolda esas olan rızalıktır, adalettir, kul hakkına girmemektir.

Alevi için ibadet yalnızca sözle değil, davranışla, ahlakla ve insanlığa karşı sorumlulukla yaşanır.

Bu anlayışın toplandığı, yaşatıldığı mekanların adı cemevidir.

Alevi inancında ibadetin adı cem erkanıdır.

Cem; canların bir araya geldiği, küslerin barıştığı, dargınlıkların giderildiği, herkesin birbirine rızalık verdiği kutsal bir buluşmadır.

Bu yolda insana önce kendisiyle yüzleşmesi öğretilir.

Ölmeden önce ölmek, hesaba çekilmeden önce hesabını vermek, Ulu Divan'a alnı açık, yüzü ak varabilmek ve kul hakkı ile bu dünyadan göçmemektir.

Çünkü bu yolun özü şudur, kul kuldan razıysa, Hak da kuldan razıdır.

1970'li yıllardan sonra Anadolu'dan büyükşehirlere yönelen göç, Aleviler için yalnızca geçim mücadelesi değil, inancını, yolunu ve kimliğini koruma sınavı olmuştur.

Köylerinden, ocaklarından kopup İstanbul'a gelen Aleviler, deyişlerini, cemlerini, örf ve adetlerini de beraberinde getirmiştir. Ancak büyükşehirde bu inancı yaşayacak mekanların olmayışı, ciddi bir boşluk yaratmıştır.

Özellikle 1985 yılından sonra İstanbul'a göç eden Aleviler, cem erkanlarını evlerde, mahalle aralarında, düğün salonlarında, kimi zaman gizlenerek ve büyük zorluklar içinde yürütmek zorunda kalmıştır.

Alevi olduğunu açıkça ifade edememenin, kimliğini saklayarak yaşamanın acısı uzun yıllar toplumun hafızasında iz bırakmıştır. Buna rağmen yol terk edilmemiş, inanç yaşatılmaya devam edilmiştir.

Mahallelerde verilen bu var olma mücadelesi zamanla örgütlü bir dayanışmaya dönüşmüş,........

© Yeni Mesaj