Nobel Edebiyat Ödülü sahibi Orhan Pamuk, Türk edebiyatının en üretken yazarlarından biridir. Eserlerinde sadece hikâyeler arasında gezinmeyiz, aynı zamanda anlatılan yerlere bakmayı da öğreniriz.

Romanlarında İstanbul'u, hafızayı, yalnızlığı, kimliği ve zamanı anlatırken okurunu yalnızca olayların içine değil, aynı zamanda imgelerin ve düşüncelerin o büyülü dünyasına da davet eder. Onun eserlerini okuyanlar bilir ki Orhan Pamuk'un metinlerinde, her nesne, her renk ve her gölge bir anlam taşır.

Yapı Kredi Yayınları tarafından yayımlanan "Kelimeler ve Resimler-Seçme Hatıralar, Yazılar ve Bir Hikâye", Orhan Pamuk'un bu estetik dünyasını anlamak isteyenler için adeta bir anahtar niteliğindedir. Bu kitap, yalnızca edebiyat üzerine yazılmış bir deneme kitabı değildir. Aynı zamanda yazıyla resim arasındaki görünmez bağı, hayal gücünün nasıl çalıştığını ve sanatın farklı disiplinlerinin birbirini nasıl beslediğini gösteren samimi bir düşünce yolculuğudur.

Orhan Pamuk'un edebiyatı, yıllardır Doğu ile Batı arasında sıkışmış bir toplumun hafızasını, bireyin yalnızlığını ve modern insanın kimlik arayışını anlatıyor. "Cevdet Bey ve Oğulları" ile başlayan romancılık serüveni; "Sessiz Ev", "Beyaz Kale", "Kara Kitap", "Yeni Hayat", "Benim Adım Kırmızı", "Kar", "Masumiyet Müzesi", "Kafamda Bir Tuhaflık" ve daha birçok eserle dünya edebiyatının en önemli külliyatlarından birine dönüştü. 2006 yılında Nobel Edebiyat Ödülü'nü alması, yalnızca kişisel bir başarı değil; Türkçenin dünya edebiyatındaki görünürlüğü açısından da tarihî bir dönüm noktası oldu.

Pamuk'un en belirgin özelliklerinden biri, görselliği yazının içine ustalıkla yerleştirmesidir. Sokaklar, pencereler, kar yağışı, eski apartmanlar, vapurlar, gölgeler ve yüzler satırlardan çıkarak zihnimizde resme dönüşür. Belki de bu yüzden "Kelimeler ve Resimler" kitabı şaşırtıcı değildir; aksine yıllardır romanlarının içinde sezdiğimiz ilişkinin açıkça dile getirildiği bir metindir.

Pamuk, kitap boyunca resim sanatına duyduğu ilgiyi yalnızca estetik bir beğeni olarak anlatmaz. Ona göre yazmak da resim yapmak kadar görmeye dayanır. Bir romancı, yalnızca olayları sıralayan kişi değildir;........

© Yeni Düzen