Bir asırlık çınara vefa |
Kemalettin Altıntaş Hoca’nın ilim, irfan ve vefa mirası
“Âlimin ölümü, âlemin ölümü gibidir” denilmiştir. Bazı insanlar vardır, onları tanımak yalnızca bir insanı tanımak değildir. Bir dönemin iklimine, bir irfan halkasının terbiyesine ve yıllar içinde olgunlaşmış bir hayat anlayışına da yakından bakmaktır. Çünkü insan, yaşadığı çağın yalnızca şahidi değildir. Bazen o çağın ahlakını, inancını, inceliğini ve mücadele biçimini de şahsında taşır. Bir büyüğün hayatına yakından bakmak, bu bakımdan, bir dönemin insanlık anlayışını da okumaktır. Merhum Kemalettin Altıntaş Hocamız benim için böyle bir isimdi. Onu hatırlarken yalnızca uzun ömrünü ve yürüttüğü din hizmetlerini değil, insanlarla kurduğu münasebetlerde beliren nezaketini, mümince duruşunu ve yıllar içinde olgunlaşan şahsiyetini de düşünüyorum. Bazı insanlar kendilerini anlatmak için çaba göstermez. Hâlleri, sözlerinden önce konuşur. Onların yanında insan, iyiliğin büyük iddialarla değil, çoğu zaman küçük ve devamlı davranışlarla ortaya çıktığını görür.
Kemalettin Hocamla hukukumuz 1976-1977 yıllarına kadar uzanıyor. Elli yıl önce kendisini tanımak, sofrasında oturmak ve sohbetinden istifade etmek nasip oldu. Hüseyin ve Mehmet Altıntaş kardeşlerle dostluğumuz, bu yakınlığın en canlı taraflarıydı. Hüseyin kardeşimle aynı sınıfta okuyor, aynı sırayı paylaşıyorduk. Gençlik yıllarımızın İstanbul’unda, seksen öncesinin çileli ve hareketli günlerinde, bir taraftan eğitimimizi sürdürürken diğer taraftan hayatı anlamaya, kendimize bir yol bulmaya çalışıyorduk. Beşiktaş Sinan Paşa Camii’ne gidip ders çalıştığımız, aile sofrasına oturduğumuz günleri asla unutamam. Yıldız Parkı, Taksim ve Beyoğlu caddeleri, Beşiktaş’ın çorbacıları, Ihlamurdere Caddesi ve 163 numaralı dükkâna yaptığımız gidiş gelişler, hafızamda o yılların canlı izleridir. Bunlar, dışarıdan bakıldığında sıradan gençlik hatıraları gibi görülebilir. Oysa insanın hayatı, çoğu zaman büyük hadiselerden çok, farkına varmadan yaşadığı böyle küçük zaman parçalarıyla biçimlenir. Birlikte yürüdüğünüz sokak, aynı sofrada paylaştığınız yemek, bir dostun evinde duyduğunuz güven, öptüğümüz el, aldığımız dua yıllar sonra geçmişin en sahici belgelerine dönüşür.
Dostluk, insanın yalnızca kendisiyle değil, dostunun ailesiyle, evinin havasıyla ve yetiştiği çevreyle de bağ kurmasıdır. Bir kapıdan içeri girdiğinizde gördüğünüz muamele, ikram edilen bir lokma, söylenen bir söz, o evin ahlakı hakkında size çok şey anlatır. Altıntaş ailesiyle kurduğumuz yakınlık da zamanla böyle bir gönül bağına dönüştü. Bu sebeple hatırladıklarım yalnızca iki arkadaşın gençlik günlerinden ibaret değildir. Bir aile sıcaklığının, dostluğun ve büyüklerimize duyduğumuz hürmetin de........