Bir eğitim sistemini ayakta tutan şey yalnızca müfredat değildir; görünmeyen ama hissedilen bir düzen, karşılıklı saygı ve rol bilincidir. Son yıllarda bu görünmez yapı taşlarının sessizce aşındığına tanıklık ediyoruz. Tartışma çoğu zaman “serbest kıyafet” gibi sembolik başlıklar üzerinden yürütülse de mesele çok daha derinde.

Serbest kıyafet uygulaması, ilk bakışta öğrenci özgürlüğünü genişleten modern bir adım olarak sunuldu. Elbette bireyselliğin teşvik edilmesi, çocukların kendini ifade edebilmesi kıymetlidir. Ancak okul dediğimiz yer sadece bireyselliğin değil, aynı zamanda ortak bir kültürün inşa edildiği bir alandır. Forma, bu ortaklığın sessiz bir temsilcisiydi. Onun kalkmasıyla birlikte sadece kıyafetler değil, görünür farklar da çoğaldı. Eşitlik duygusu yer yer yerini karşılaştırmaya, hatta örtük rekabete bıraktı.

Ne var ki asıl kırılma burada değil.

Bugün öğretmen ile veli arasındaki ilişki, geçmişe kıyasla daha gerilimli ve daha kırılgan. Velinin eğitim sürecine dahil olması, doğru bir zeminde........

© Yeni Birlik